سپاس و ستايش براى خداوندى كه جان و خرد را افاضه نمود ؛ خدايى كه غايت مقاصد و ارمان‌ها و نهايت مطلوبات است و درود وى بر حضرت محمد كه صاحب قوس صعود و نزول « 1 » ، كمال همه نشئات ، منشا كمال ، زينت جمع آفرينش و جامع زيبايىها است درود بر خاندان وى نيز كه معيار رد و قبولند و تا زمانى كه ستارگان و سيارگان درخشان و نورانى در طلوع و غروبند ، نفرين بر دشمنان انان . خداوند متعال فرموده است : إِنَّا أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ « 2 » درباره اين آيه مطالبى قابل ذكر است : [ درباره آيه إِنَّا أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ « 2 » مطالبى قابل ذكر است ] مطلب يكم : علم خداوند به ذات خويش بايد دانست كه خداوند به ذات خويش ، علم دارد ؛ زيرا مناط علم ، حضور است . از سوى ديگر ، براى ماده هيچ حضورى وجود ندارد . بنابراين مناط علم ، تجرد از ماده است ؛ درست مانند جان ما . به همين خاطر نفس ما خود را ادراك مىكند . با اين حال از آنجا كه تعلق به ماده نيز موجب احتجاب ( در پرده

--> ( 1 ) . قوس نزولى ) cra gnidnecsed ; tnecsed fo cra ( صدور صادر أول ( عقل ) از احديت و خير محض ، و صدور نفس از عقل ، و صدور عالم ماده و نفوس جزئيه از عالم نفس است . قوس صعودى ) cra gnidnecsa ; tnecsa fo cra ( : تلاش نفس جزئى براى رسيدن به عالم نفس عقل و احديت . ( 2 ) . يوسف ( 12 ) : 2 .